Als je zo over de ophanden zijnde emigratie nadenkt vraag ik mezelf wel eens af of het niet te snel gaat. Ik kan er in mijn situatie maar een conclusie aan verbinden en dat is “nee”. Je moet het weloverwogen doen. En dat rijpt in de loop der jaren. Totdat je op een moment in je leven komt waar je toe moet slaan. Als het nu niet gebeurd, dan blijft het bij een droom.
Zo ook had ik gisteren mijn gedachten. Dit naar aanleiding omdat ik mezelf tegen iemand hoorde zeggen dat eind van dit jaar, januari volgend jaar, de emigratie een feit is. Dat is over 10 maanden. Uit de reacties merk je dat er nagedacht wordt over mijn uitspraak maar een gesprek er over aangaan, ho maar. Zelf schrik je daar niet zo van maar voor een ander kan het best vragen oproepen. Onderstaande vragen kunnen mijns inziens spelen door de hoofden van gesprekspartners zonder gesprek:
Laat ik een ding zeggen. Neem de beslissing voor jezelf! Nu kun je zeggen dat men dat toch altijd doet. Nou, daar geloof ik dus helemaal niets van. Het kan ook een reactie richting je directe omgeving zijn om te laten zien dat je wel degelijk lef in je donder hebt. Dat je geen watje bent en dat je best zelf beslissingen durft te nemen.
Dat type mensen kunnen beter diep bij zichzelf te raden gaan. Of professionele hulp inroepen. Wat als deze mensen gaan emigreren voor hun omgeving, dan is het gedoemd te mislukken. En dan is de frustratie alleen maar groter…..
Tags: Familie
Aan de ene kant ben ik wel benieuwd naar de achtergronden van jullie besluit. Dat is voor mij nog onduidelijk.
Aan de andere kant gaat dat mij helemaal niets aan.