22 Aug 09 Actieve Rinjani

We hebben de puist bedongen! Wat een ongelooflijke 2 dagen zijn het geweest. Zowel fysiek als lichamelijk tot het gaatje.

Na het uitstel van de tocht afgelopen week is het er dus toch van gekomen. Het is een belevenis die zijn weerga niet kent. Zoals gezegd een aardige uitputting van lichaam én geest. Maar wat een beloning krijg je als je ‘s morgens daar aan de kraterrand (rim) staat en een adembenemend plaatje voorgeschoteld krijgt.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Donderdagmorgen om 06:00 uur worden we opgehaald door Alyn, onze gids. Op naar Senaru op 600 meter hoogte  waar de trekking zal beginnen. Een rit van bijna 2 uur. Bekend terrein voor ons want 5 jaar geleden hebben we daar ook een hotelletje gehad. Even een verse kip scoren op de markt en om 08:15 komen we aan in het Mount Rinjani National Park. in Senaru.

Inschrijven en hup, we vertrekken met gids en 2 porters, ofwel dragers, voor een bijzondere beklimming: een actieve vulkanische berg die tot 2650 meter beklommen mág worden. Mág, want de regering heeft het laatste deel tot de top gesloten i.v.m. de activiteiten van de vulkaan op dit moment. Ike en ik lopen met allebei een kleine rugzak naar de ingang van het park. De rest zou ons wel inhalen….

Nou, dan doen ze dus ook. Op slippertjes met een partij bagage aan een bamboe drager hebben ze ons zo ingehaald.

Men neemt voor 2 dagen drinken, pannen, groenten, eieren, brood rijst, tenten, slaapzakken, ja echt alles mee voor de gasten en zichzelf.. Gemiddeld 25 kilo per drager. Beresterk en gespierd zijn de mannen.

Bij de 1ste post na een 30 minuten komen er een paar losgeslagen Fransen meiden naar ons toe. Of wij bij Alyn horen. Ja, dat klopt. Nou zeggen ze, zij horen bij dezelfde groep. Pardon?? Wij zouden enkel en alleen met de gids en 2 porters gaan. De gids komt 5 minuten later en ik loop direct op hem af. Hoezo?? Nee, nee, misverstand want zij hoorden bij andere porters en hebben geen gids maar bla, bla bla..Ik pissig maar maak nog geen stennis. 

De trekking heeft een aantal basiskampen. Kamp 1 staat op een hoogte van 1000 meter, kamp 2 op 1500 n kamp 3 op 2000 meter.Daartussen zitten een 2-tal sub kampjes: is het grote kamp te druk dan kun je een sub-kamp nemen om te eten, te drinken of te slapen..Even ter verduidelijking voor jullie, onze beklimming zag er als volgt uit:

• Drank op kamp 1
• Lunch op kamp 2
• Overnachten op kamp 3
• Om 04:30 uur van kamp 3 in het donker met zaklamp naar de kraterrand.

Heftig dus. Hoewel, het begon best lekker. Redelijk stijgend maar goed te doen. Logisch ook als je een berg/vulkaan bekijkt; het begint vlak en gaat steeds steiler worden hoe hoger je op de berg komt. Het was ook redelijk koel zo onder het bladerdak van het regenwoud. Kamp 1 was dan ook redelijk makkelijk bereikt alwaar we wat dronken. Op naar kamp 2 waar de lunch klaargemaakt zou worden.

Heftig! We hebben het gevoel dat de klim nu echt begonnen is. Mijn god, het is afzien geblazen. Het klimmen gaat over oeroude boomwortels en we zweten ons het habbie babbie! De lucht wordt ook wat ijler en met handen en voeten, stapje voor stapje komen we bij kamp 2 aan.

Even bijkomen want we zweten, zijn dorstig en hongerig en willen de beentjes even strekken. De 1ste evaluatie tussen Ike en mij: volgens ons is de Wiedersteiner toch nog een graadje heftiger. Ja, dat was onze conclusie. Wat we even niet in de gaten hadden was het stijgingspercentage dat nu ongetwijfeld omhoog zou gaan nu we dichter bij de top komen. De gids en de porters maken ondertussen een heerlijk maaltje voor ons klaar.

Op naar kamp 3 waar we de avond en nacht zullen doorbrengen. Het wordt zwaarder en zwaarder. Met kunst en vliegwerk stijgen we stapje voor stapje. Ike houd zich kranig maar moet regelmatig stoppen om weer op adem te komen. Ik overigens ook hoor, het is afzien voor ons allebei. Onderweg worden we ingehaald door de 2 eerder genoemde Franse meiden; iPod op een speaker aangesloten op volume vol. Ik erger me dood en dat is maar goed ook….

Kamp 3 ligt op 2000 meter en we komen er om een uur of 4 aan. De Fransen zijn er al en het volume van hun iPod staat nog steeds goed open. Ik vraag of ze geen oordopjes bij hebben want om nu de hele avond in het regenwoud naar Frans gejank te moeten luisteren, nou nee. Geen oordopjes en men wilde allemaal naar die muziek luisteren. De jongste van het stel die bijdehand wil doen maakt een opmerking en ik reageer direct dat ze niet zo gevat moet doen en vraag nogmaals resoluut om dat ding af te zetten. Eindelijk, we horen nu de muziek van een prachtig stil regenwoud…

De Fransen balen als een stekker en hebben geen zin om in kamp 3 te blijven en vetrekken met een paar Spanjaarden naar de kraterrand, een tocht van nog eens 1,5 uur. Nu is het helemaal perfect want wij zijn nu alleen met de gids en 2 porters. Zoals we het ons ook hadden voorgesteld.

Het tentje waar Ike en ik overnachten staat al opgezet en de gids verzorgt een natje en een droogje. We genieten van de stilte, het primitieve en het feit dat we voor het eerst samen in een tentje liggen! We zitten tussen de apen. Overal zitten ze, prachtig! Na een heerlijk maaltje, een gezellig kampvuur, wat overigens broodnodig was om warm te blijven, liggen we om 20:00 uur in ons tentje. We slapen tot 04:00 uur want dan moeten we eruit om in het donker, met zaklamp, het laatste deel te beklimmen om de zonsopkomst bij de krater te kunnen zien.

Niet normaal! Na 5 minuten vraag ik mijzelf af waar dit naartoe moet; ik hijg en ben al snel gesloopt. Ike idem dito. Rustig aan dus. Maar dat kan niet. Het is één lang rost pad naar de kraterrand en we hebben maar één hand die enige steun kan geven want in de andere hand heb je de zaklamp. Het is écht afzien. Maar we weten ook dat de beloning groot zal zijn als we om 06:00 uur bij de kraterrand aan komen.

Wow!! Dit is echt on-ge-loof-lijk! Boven op de kraterrand staan we en kijken op een prachtig meer met daarin een actieve vulkaan. De lava stroomt zo het meer in dat hierdoor gedeeltelijk aan het koken is. Overal pufjes rook van de activiteit van de krater. Maar niet alleen de vulkaan is prachtig. Bovenop de rand heb je een 360 vergezicht en je staat werkelijk letterlijk boven op Lombok. Machtig! De fotocamera en video maakt overuren, dat mag duidelijk zijn.

Na een uur gaan we weer terug naar kamp 3 om daar eerst te ontbijten en daarna verder naar beneden af te zakken gedurende de dag. Ik weet nog niet wat zwaarder is, dalen of stijgen. We staan continu op de rem om niet uit te glijden en zijn zeer geconcentreerd.

De afdaling was slopend. Komt natuurlijk ook omdat de dag ervoor de beklimming was én het vroeg opstaan. Concentreren en continu op de rem. Het enige voordeel bij het dalen is dat je ademhaling normaal kan blijven. Het gaat dan ook sneller omdat er niet gestopt hoeft te worden om op adem te komen. Het zou een slopend dagje worden…

Moe maar zéér voldaan komen we om 14:00 uur beneden aan. Wat een tocht zeg. Een aanrader voor iedereen maar of ik het nog een keer zal doen? Och, het is net zoals bij een marathon denk ik; na de finish moet je niet aan een volgende denken maar na een paar dagen….

Vandaag een relax dag en morgen naar Kuta, Lombok uiteraard. Samen met Husein gaan we onze opgemeten grond bekijken en wat relaxen. Ook belangrijk, toch?

Tags: Lombok, Rinjani