26 Aug 09 De Gili’s

Gisteren hadden we een heerlijke relaxdag, Excusez moi, Ike nam een relaxdag. Lekker rond het zwembad hangen, wat lezen, schrijven en wat al niet meer. Ik had 2 afspraken in de omgeving waarvan er één veelbelovend is…

Vandaag samen lekker op pad met een bootje. Nou ja samen, een schipper heb je wel nodig wil je de west kust van Lombok vanaf de Balizee bekijken. Prachtig! Je ziet nu waar we zelf met de scooter rijden maar nu vanaf een bootje langs de kust.

Daarna richting Gili Trawangan. Daar aangekomen een komplete verrassing. Wij hadden een schreeuwerig eiland verwacht met veel feestende jongeren. Het kan zijn, en voor de hand liggend, dat de jeugd zo vroeg in de morgen op bed ligt en de oudjes het machtige strand bevolken.

Schitterend, maar alléén voor een dag of 5 strand en eiland plezier. Nee, werkelijk, prachtige stranden, heerlijke eet- en drinkhuisjes, géén gejeggel uit beatboxen; rust.

Na een wandeling en een bak koffie op naar Gili Meno. Enerzijds een tegenvaller. Ik liet, met de stranden van Gili Trawangan in mijn hoofd, mijn slippers aan boord liggen. Moet kunnen. Nou, nee dus. Ëén en al schelp en koraal waar niet op vbloten voeten over gelopen kan worden. Aan de andere kant, een oase van rust. Héérlijke in een berugak gelegen en wat gegeten en de lunch burgemeester gemaakt

Daarna door naar Gili Air. Vreemde naam overigens. Air betekent in het Engels lucht. Air (speek uit ajer in het Indonesisch) betekent water. Wil je dus een watertje bestellen dan bestel je satu air, ofwel één water. Ook op dit eilandje een verrassing: Prachtig!!

Prima zandstrand net als Gili Trawangan, véél kleiner en nog kleinschaliger. Voor de ultieme rustzoeker een oase waar je écht de tijd voor moet nemen. Een eyeopener voor ons.

Daarna, het is inmiddels was het 15:30, terug met het bootje richting Sengiggi, Lombok. Wat een vaart zeg! Tegen de stroming in met de nodige heftige golfslag kwamen we aardig gebroken en gepekeld aan in Sengiggi. Ik wist niet dat de Bali zee zó tekeer kon gaan.

Een héérlijke dag die we afsluiten met een prima dinertje in Restaurant Asmara. Morgen doen we niet veel denk ik. Wat wandelen langs het strand, luieren, spreadsheetjes bijwerken, that’s it.

Vrijdag gaan naar Stichting Pedulianak waar een 60 tal weeskinderen zijn ondergebracht en wellicht nog Stichting Weeshuis Lombok. Kijken of we het redden want we willen beslist via Monkey Forrest terug rijden naar Sengiggi. Ieder jaar weer, het blijft fascinerend deze apen in het wild op vangrail te zien zitten.

Tags: Gili, Lombok