11 Aug 09 Hotel perikelen

Het is me wat hier. Niet dat we iets anders hadden verwacht maar in 8 dagen je plan bijstellen en nóg eens bijstellen is wat veel van het goede. Nou ja, veel, het hoort erbij..

Afgelopen zondag zijn we van Hotel Puri Saron verhuist naar Puri Bunga, beiden in Sengiggi, Lombok. Ik kan je zeggen, géén succes. Het uitzicht vanaf dit hotel op de prachtige baai van Sengiggi is werkelijk prachtig maar het hotel viel ons zwaar tegen.

Een kamer die gewoon vies was, een koude, ja letterlijk koude douche, onvriendelijk personeel, géén bedjes bij het zwembad, een smerige ijskast op de kamer, en een ontbijt dat alles slaat: opgewarmde koffie van gisteren, en betalen voor een plak kaas.

Dat hadden we dus heel snel gezien. Wij naar The Santosa, hét hotel van Sengiggi. Prijs vragen, $ 100 en zonder verder af te dingen kwam de kamer op $ 65. Mmm, bekenden van ons logeren hier regelmatig waarnaar wij refereerden; Na een belletje met de Supervisor kwam de prijs op een nog lager niveau uit, inclusief ontbijt en inclusief alle taxen. Doen dus!!

Verhuizen dus maar weer. Deze keer 500 meter verderop. Koffers inpakken, koffers uitpakken. De 1ste dag ‘s avonds in The Santosa kregen we de deur van de kamer niet van het slot. Shit, wat is dit nu. Security, Maintenance en weet ik veel er allemaal bij. Uiteindelijk de deur open maar zojuist wéér hetzelfde. Dan maar intern verhuizen naar een andere kamer was het voorstel. We zitten nu zéér luxe in een superior room, geen slechte deal maar we zijn er nu even klaar.

Hebben we nog wat gedaan? Nou en of! Gisteren hebben we een heerlijke strand wandeling gemaakt en zijn naar Alberto gelopen. Een art deco strandtent met alles erop en eraan. Super de luxe ligbedden, een heerlijk zwembad, jawel, en WiFI. We kunnen het slechter treffen.

Vanmorgen hebben we een scooter gehuurd en zijn naar Ben en Marijke gecrost. We zouden eerst een wandeling / klimtocht maken naar enkele hutje boven op de heuvel waar Ben en Marijke wonen.

Wat je dan toch weer ziet en hoort van de locals die er wonen. Zelfs het water moeten ze met emmertjes in een dagelijks ritueel ophalen aan de voet van de berg. Men is druk bezig met overleven…

Vanmiddag met hen een scooter tochtje gemaakt langs de prachtige kustweg. Nu begrijp ik waarom de scooters 125CC zijn. Je trekt de heuvels anders gewoon niet. We kennen de weg  van eerdere jaren maar het blijft ongekend mooi een fascinerend.

O ja, mijn 1ste km ’s heb ik vandaag weer hard gelopen. Ging goed maar mijzelf wel moeten dwingen te stoppen na 5 km: Overmorgen naar de 6 en zo om de dag met 1 tot 2 km uitbouwen. Na 3 weken zou ik weer aardig in de richting van de 20 moeten komen!

Data: 5 km – 29:05 min – 05:48 min/km – 158 avg/HR – 32 garden C.