20 Mar 07 Geen Indonesië

“Wat hoor ik nu??” hoor ik jullie zeggen. Ja, iedereen die met emigratie bezig is zal zeggen dit bij volle verstand en nuchterheid te doen. Nattuurlijk, daar twijfel ik ook geen moment aan. Maar bijsturen en nader beschouwen is wel onderdeel van het proces. Dus veel erover praten. En dan komen er ook wel eens gevoelens en gedachten op waar je niet echt bij stil hebt gestaan. Of ze te makkelijk opneemt.

Wij hebben ook alles boven in een trechter gegooid en langzaam aan krijgt de basis meer fundament. Indonesië was ons doel. En daar zijn we van terug gekomen. Dat is ook helemaal niet erg. Beter hier van koers wijzigen dan in een oord ver van huis. En dat ver weg heeft bij ons de doorslag gegeven. Wat is ver tegenwoordig, kun je jezelf afvragen. Of ik nu in 3 uur thuis ben of 12 uur, who cares! We hebben toch ook Internet, webcams, Skype om kostenloos over de hele wereld te bellen etc. Maar vergeet het thuisfront niet! Wij kunnen dan wel vertrekken maar als de kinderen, familie of vrienden je willen bezoeken kost ze dat een kapitaal. Dus, áls ze al komen, zal dat niet enkele keren per jaar zijn. Hooguit één keer het 1ste jaar en daarna wellicht om de paar jaar. En dat geldt uiteraard ook voor ons zelf. En op den duur zal ons dat gaan opbreken. 

Er is nog een reden waarom we toch een andere koers gaan varen. De (klimatologische) uitspattingen in die regio zijn niet mis. Aardbevingen, overstromingen, orkanen, vloedgolven, vulkanen op punt van uitbarsten, de aanslagen... Moeten wij dit bewust op gaan zoeken? Stellen wij daar onszelf en onze achterban mee gerust? Nee dus. Tot die conclusie zijn we ook gekomen.

Wat het wel zal worden? Als je de 2 alinea hierboven nogmaals leest, zal het duidelijk zijn dat het zuid europa zal gaan worden. Welk land? Laten we niet al te hard roepen maar Portugal en Spanje hebben duidelijk de voorkeur….

Tags: Familie

05 Mar 07 Te snel?

Als je zo over de ophanden zijnde emigratie nadenkt vraag ik mezelf wel eens af of het niet te snel gaat. Ik kan er in mijn situatie maar een conclusie aan verbinden en dat is “nee”. Je moet het weloverwogen doen. En dat rijpt in de loop der jaren. Totdat je op een moment in je leven komt waar je toe moet slaan. Als het nu niet gebeurd, dan blijft het bij een droom.

Zo ook had ik gisteren mijn gedachten. Dit naar aanleiding omdat ik mezelf tegen iemand hoorde zeggen dat eind van dit jaar, januari volgend jaar, de emigratie een feit is. Dat is over 10 maanden. Uit de reacties merk je dat er nagedacht wordt over mijn uitspraak maar een gesprek er over aangaan, ho maar. Zelf schrik je daar niet zo van maar voor een ander kan het best vragen oproepen. Onderstaande vragen kunnen mijns inziens spelen door de hoofden van gesprekspartners zonder gesprek:

• Waarom die emigratie?
  
• Het is toch goed hier?
• Komt het omdat Ron niet aan een baan komt?
• Gaat hij uit frustratie?
  
• Waarom die haast?
• Het zal zijn idee wel zijn
• etc..

Laat ik een ding zeggen. Neem de beslissing voor jezelf! Nu kun je zeggen dat men dat toch altijd doet. Nou, daar geloof ik dus helemaal niets van. Het kan ook een reactie richting je directe omgeving zijn om te laten zien dat je wel degelijk lef in je donder hebt. Dat je geen watje bent en dat je best zelf beslissingen durft te nemen.

Dat type mensen kunnen beter diep bij zichzelf te raden gaan. Of professionele hulp inroepen. Wat als deze mensen gaan emigreren voor hun omgeving, dan is het gedoemd te mislukken. En dan is de frustratie alleen maar groter…..

Tags: Familie